Oto historia najbardziej paradoksalnego zespołu świata. Zespołu, który
uchodzi za australijski, choć jego założyciele urodzili się w Szkocji. Zespołu, który jest uosobieniem bezpretensjonalnej prostoty, a  występuje na stadionach, dając efektownie wyreżyserowane koncerty dla dziesiątków, a czasem setek tysięcy ludzi. Zespołu, który opiewając rozrywkowe podejście do życia, przetrwał tragedię po śmierci swojego charyzmatycznego wokalisty i jest uznawany za jedną z najbardziej pracowitych formacji na świecie. Zespołu, który wyrastał z rock'n'rolla lat 50. i dalej twierdzi, że nie gra nic innego, a odbierany jest jako zespół hardrockowy lub metalowy. Zespołu, który jest wielki, choć jego liderzy mają mniej niż metr sześćdziesiąt wzrostu. Oto historia AC/DC.

Led Zeppelin jest, był i zawsze już będzie zespołem Jimmy’ego Page’a. W przeciwieństwie do Stonesów, Beatlesów i The Who bohaterowie tej książki nigdy nie zatrudniali producenta z zewnątrz. Za ich brzmienie w studio odpowiadał Page i to on pisał większość piosenek, to on był architektem, aranżerem, liderem. Nie zaczynał jednak kariery w grupie o nazwie Led Zeppelin.
W maju roku 1966 Page dołączył do swego starego druha Jeffa Becka, grającego wówczas w The Yardbirds. For Your Love i inne hity Yardbirdsów nie wskazywały na kierunek, w jakim miały potoczyć się sprawy w przyszłości. Gitarowy duet Page-Beck nie przetrwał długo, ponieważ w październiku 1966 roku podczas trasy po USA, Beck dołączył do Caravan of Stars Dicka Clarka, a głównym gitarzystą został właśnie Jimmy Page. Kiedy w roku 1967 Page wszedł do studia, by nagrać jedyny swój album z The Yardbirds (Little Games), wdał  się w ostry konflikt z producentem Mickiem Mostem, zorientowanym głównie na tworzenie singlowych hitów i mającego na koncie przeboje Lulu, Herman’s Hermits i Donovana. W tym okresie nowy agresywny menadżer Yardbirds, Peter Grant, organizował grupie kolejne koncerty: w Japonii, we Francji, a przede wszystkim w Ameryce. Zmęczeni takim tournée wokalista Keith Relf i perkusista Jim McCarty odeszli z zespołu latem 1968 roku. Page, który zgodnie z podpisanymi kontraktami miał jesienią odbyć trasę po Skandynawii, zaczął szukać nowych muzyków.

Pink Floyd – zespół, który rozpoczynał karierę w połowie lat sześćdziesiątych od występów w maleńkich salkach kościelnych – stał się rockową legendą, sprzedającą miliony płyt i koncertującą na największych stadionach.

Ta wspaniała książka ukazała się w 40. rocznicę wydania przez Pink Floyd pierwszej płyty. Zawiera monograficzny opis kariery całego zespołu i jego poszczególnych członków od czasów sprzed Pink Floyd w roku 1962 do chwili obecnej.

Echa po raz pierwszy w historii zawierają starannie opracowaną listę wszystkich koncertów zespołu, zestawy granych na koncertach utworów, występy w radiu i telewizji oraz pełną dyskografię angielską i amerykańską.

W książce znalazły się rzadkie i nigdy wcześniej niepublikowane fotografie, a także graficzne pamiątki, w tym plakaty, reklamy, ulotki i bilety z każdego okresu działalności zespołu. Echa to najbardziej wyczerpująca książka o Pink Floyd, jaka kiedykolwiek ukazała się drukiem.

PRAWDOPODOBNIE NAJLEPSZA KAPELA ROCKOWA NA ZIEMI

Jest rok 1975. Czterech nastolatków z Mount Temple School w Dublinie spotyka się w zatłoczonej kuchni, aby porozmawiać o stworzeniu zespołu. Czterdzieści lat później Bono, Edge, Adam Clayton i Larry Mullen Jr. są wciąż razem. Łączy ich głęboka przyjaźń, żarliwy idealizm i nieprzejednana wiara w to, że moc rock and rolla może zmienić świat. Podczas tej pełnej przygód podróży, która wyprowadziła ich z dublińskich klubów wprost na stadiony świata, sprzedali ponad 130 milionów albumów, zrewolucjonizowali swoje koncerty, prowadzili kampanie polityczne i tworzyli muzykę, która odzwierciedlała czasy, w których żyjemy.

Opowiedziana z poczuciem humoru, wnikliwością i zdumiewającą szczerością ze strony zespołu i menadżera Paula McGuinnessa U2 o U2 bezprecedensowo pozwala zajrzeć w wewnętrzne życie członków najwspanialszej kapeli rockowej naszych czasów.Książka U2 o U2 jest owocem ponad 150 godzin wywiadów z Bono, Edge, Adamem Claytonem i Larrym Mullenem Jr. oraz ich menedżerem Paulem McGuinnessem, jakie autor Neil McCormick, krytyk muzyczny „Daily Telegraph”, przeprowadził na przestrzeni dwóch lat.